Arkadiusz Detmer to aktor filmowy, telewizyjny i teatralny, scenarzysta, reżyser, wykładowca, lektor, fotograf, pasjonat kina. Ukończył Wydział Aktorski Krakowskiej Akademii Sztuk Teatralnych. Zagrał w wielu produkcjach fabularnych i serialowych, takich jak „Symetria”, „Czas honoru”, „Nielegalni”, „Chyłka”, „Kibic”. Jest reżyserem nagradzanych filmów krótkometrażowych i wieloletnim wykładowcą Warszawskiej Szkoły Filmowej.
Obecnie pracuje nad kolejnym autorskim filmem, wystąpił również w tytułowej roli w filmie fabularnym „Szwagier”, którego premiera kinowa planowana jest na 2026 rok.
W świątecznym filmie Muzeum Arkadiusz Detmer przeobrazi się w Hansa Heinricha XV von Pless – wcielenie książęcego majestatu.
Hans Heinrich XV (1861-1938) był najstarszym synem i dziedzicem księcia Hansa Heinricha XI von Pless i jego pierwszej żony Marii. Przed I wojną światową książę, bliski przyjaciel cesarza Wilhelma II, był jedną z najbardziej wpływowych osób w Niemczech, a zarazem jednym z największych posiadaczy ziemskich. Przywiązany do tradycji i pruskiego porządku wiernie stał na straży kultywowanego w rodzinie książąt pszczyńskich dworskiego ceremoniału i sztywnej etykiety, czym zaskarbił sobie przydomek „pompatycznego Hansa”. Jego żona Daisy pisała, że „zmysł pompatycznego snobizmu był najśmieszniejszą cechą jego charakteru”, a przyjaciel książę Gebhard Lebrecht von Blücher mawiał, że „Hans zawsze robi wszystko po królewsku”. Z pewnością jednak miał i ludzkie oblicze.
Arthur Davis, amerykański dentysta leczący w Berlinie niemiecką socjetę, wspominał go między innymi tak:
„(…) wysoki blondyn o szerokich ramionach (…), z wyglądu bardziej Anglik niż Niemiec, jego delikatnie opadające wąsy ostentacyjnie kontrastowały z zadartymi w górę końcówkami, cieszącymi się popularnością wśród większości niemieckich arystokratów i innych, którzy małpowali Kajzera. (…) Książę był w każdym calu sportsmenem – kolejna kwestia, w której różnił się wielce od przeciętnego niemieckiego arystokraty. (…) W swych działaniach i rozmowie był jednym z najbardziej demokratycznych Niemców, jakich kiedykolwiek znałem. W kolejnych latach, kiedy regularnie mnie odwiedzał, zawsze czułem się całkowicie swobodnie, wyrażając swoje poglądy i odpowiadając na wydawane przez niego opinie bez najmniejszego skrępowania, a on nigdy nie miał mi za złe mojego zachowania”.
Książę, choć surowy w obyciu, z pewnością przejawiał troskę o swych trzech synów i następców. Najstarszy z nich, Hans Heinrich XVII, tak go zapamiętał:
„(…) mój ojciec był dyskretny i można było na nim polegać. Mogłem z nim rozmawiać na różne tematy. (…) bardzo interesował się moją edukacją. Zachęcał mnie do czytania gazet i często prosił, bym informował go w kwestii określonych tematów, głównie dotyczących spraw międzynarodowych. (…) Następnie dyskutował ze mną na temat sytuacji i wyjaśniał zasadnicze stanowisko polityczne różnych gazet. Dużo mnie w ten sposób nauczył”.