Statuetka stworzona przez Bronisława Krzysztofa – bielskiego artystę o międzynarodowej sławie. Wykonana z brązu statuetka symbolizuje różę o nazwie „Księżna Pszczyńska”, cenioną wśród ogrodników i miłośników kwiatów.
W roku 1911 ogrodnik Peter Lambert z Trewiru – tę odmianę róży dedykował właśnie księżnej pszczyńskiej Daisy Hochberg von Pless”.
Róża ta „ma białe płatki, wnętrze zaś różowe i żółte”. Można ją podziwiać przed wejściem do zamku pszczyńskiego.
JAKUB CHEŁSTWOSKI
— samorządowiec, menedżer, społecznik. Marszałek Województwa Śląskiego 6 kadencji.
Studia magisterskie ukończył na Wydziale Nauk Społeczno-Pedagogicznych w Katowicach Wyższej Szkoły Pedagogicznej Towarzystwa Wiedzy Powszechnej w Warszawie. Następnie ukończył studia podyplomowe z zakresu zarządzania w Kolegium Zarządzania i Finansów Szkoły Głównej Handlowej w Warszawie oraz studia podyplomowe z zakresu zarządzania projektami europejskimi na Wydziale Finansów i Ubezpieczeń Uniwersytetu Ekonomicznego w Katowicach.
Przez wiele lat był związany zawodowo z szeroko pojętą spółdzielczością w Tychach. Pełnił funkcje zarządcze w sektorze finansowym m.in. Dyrektora ds. Nadzoru Właścicielskiego oraz Dyrektora ds. Aktywów Strategicznych. Był Prezesem Nadwiślańskiej Agencji Turystycznej z siedzibą w Tychach oraz Sekretarzem Społecznej Rady Sportu przy Ministrze Sportu i Turystyki. Jest ekspertem z zakresu projektów restrukturyzacyjnych w przemyśle stoczniowym oraz aktywizacji obszarów poprzemysłowych.
Angażował się w działalność sektora pozarządowego (ngo) – Stowarzyszenia „Tychy Naszą Małą Ojczyzną”. Dwukrotnie (2010 rok, 2014 rok) uzyskał mandat Radnego Rady Miasta Tychy. Inicjator m.in. powstania Tyskiego Budżetu Obywatelskiego. W 2014 roku ubiegał się o urząd Prezydenta Miasta Tychy. Uzyskał drugi rezultat.
W 2018 roku uzyskał mandat Radnego Sejmiku Wojewódzkiego Śląskiego. Zdobył 33 315 głosów. 21 listopada 2018 roku został wybrany na stanowisko Marszałka Województwa Śląskiego. Aktywnie angażuje się w działania mające na celu transformację regionu m.in. w pracę tzw. Platformy Transformacji Regionów Górniczych przy Komisji Europejskiej. Priorytetowe obszary działalności to również kultura, infrastruktura, transport, ekologia i sport.
Członek Narodowej Rady Rozwoju przy Prezydencie RP zaangażowany w pracę sekcji: samorząd oraz ochrona zdrowia.
Wyróżnienia i odznaczenia:
- Złota Odznaka Honorowa za Zasługi dla Związku Sybiraków, przyznana przez Zarząd Główny Związku Sybiraków
- Złota i Srebrna Odznaka „Za Zasługi dla Sportu” przyznane przez ministra Sportu i Turystyki
- Odznaka Honorowa „Za Zasługi dla Turystyki” przyznana przez ministra Sportu i Turystyki
źródło: https://zarzad.slaskie.pl/content/jakub-chelstowski
JERZY T. PETRUS
— historyk sztuki i muzeolog, absolwent Uniwersytetu Jagiellońskiego. W latach 1969-2019 pracownik Zamku Królewskiego na Wawelu – Państwowych Zbiorów Sztuki, kustosz Działu Militariów, Główny Inwentaryzator, a od 1997 r. wicedyrektor d.s. muzealnych.
Autor książek i ponad dwustu artykułów naukowych poświęconych polskiemu malarstwu portretowemu XVI i XVII stulecia, sztuce Lwowa i kresów południowo-wschodnich Rzeczypospolitej, dawnej broni i jej kolekcjom (Wawel, Nieśwież), lwowskiemu ludwisarstwu w wieku XVI i dziejom lwowskiego muzealnictwa, kilkunastu kościołom oraz klasztorom dawnego województwa ruskiego, w tym lwowskiej katedry łacińskiej. Zajmuje się działaniami na rzecz ratowania i konserwacji zabytków kultury i sztuki polskiej na obszarze współczesnej Ukrainy, Białorusi, Litwy i Łotwy. Inicjator inwentaryzacji polskich i z polską związanych dzieł sztuki w muzeach w Lwowie i Łucku.
Członek Komisji Historii Sztuki Polskiej Akademii Umiejętności i Rady Naukowej Zakładu Narodowego im. Ossolińskich we Wrocławiu, członek honorowy Rady Naukowej Muzeum Zamek Wielkich Książąt Litewskich w Wilnie. Były członek Rad Muzealnych: Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie, Muzeum w Zamku w Baranowie, Muzeum Dom Rodzinny Ojca Świętego Jana Pawła II w Wadowicach, Muzeum Romantyzmu w Opinogórze. Od 2003 r. członek Rady Muzeum Pałacu w Pszczynie, 2007-2022 jej przewodniczący.
Wykładowca sztuki kościelnej w Wyższym Seminarium Duchownym Archidiecezji Lwowskiej (1999-2003), historii muzealnictwa w Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie (2003-2009). Działacz samorządowy (1990-1994 – radny Miasta Krakowa), przewodniczący Komisji Kultury, członek Kolegium Odwoławczego. Członek Stowarzyszeń, m.in. Historyków Sztuki, Wspólnoty Polskiej, Miłośników Dawnej Broni i Barwy. Członek Społecznego Komitetu Odnowy Zabytków Krakowa.
Odznaczony m.in. srebrnym i złotym medalem Zasłużony Kulturze „Gloria Artis”, Krzyżem Oficerskim i Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski oraz Krzyżem Kawalerskim Orderu Zasługi dla Litwy, srebrnym Medalem za Zasługi dla Obronności Kraju.
WIT KAROL WOJTOWICZ
— absolwent historii sztuki Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego w Lublinie.
- od 1 maja 1980 r. – w Muzeum-Zamek w Łańcucie, pracownik merytoryczny zajmujący się dokumentacją i naukowym opracowywaniem muzealiów oraz ich popularyzacją
- od 1983 r. – członek Stowarzyszenia Historyków Sztuki
- od 1 grudnia 1990 r. – starszy kustosz, pełni funkcję dyrektora Muzeum,
- od 1992 r. – członek International Council of Museums | w latach 2016 – 2018 wiceprezydent Komitetu Polskiego
- przez okres sześciu kadencji członek Rady do Spraw Muzeum przy Ministrze Kultury i Dziedzictwa Narodowego,
- członek wielu Rad Muzeum: m.in. w Muzeum Pałacu Króla Jana III w Wilanowie, Muzeum Łazienki Królewskie w Warszawie, Zamku Królewskim w Warszawie, Muzeum Zamoyskich w Kozłówce, Muzeum Zamkowym w Pszczynie, Rzeszowie i innych,
- członek Stowarzyszeń Muzealników Polskich, Genius Loci oraz Forum Muzeów – Domów Historycznych
- w okresie od 28 II 2019 r. do 31 XII 2020 r. – Przewodniczący Rady Uniwersytetu Rzeszowskiego
- od 2021 r. – Członek Rady Ochrony Zabytków przy Ministrze Kultury i Dziedzictwa Narodowego
- od 2022 r. – Członek Rady Programowej Narodowego Instytutu Dziedzictwa.
Wit K. Wojtowicz jest autorem i inicjatorem szeregu publikacji z zakresu historii i działalności artystycznej związanej z zespołem zamkowo-parkowym w Łańcucie oraz projektów i wytycznych konserwatorskich służących jego rewaloryzacji. Brał czynny udział w przygotowaniach i realizacji szeregu międzynarodowych programów badawczych i konferencji poświęconych m.in.: sakralnemu dziedzictwu kulturowemu historycznego obszaru diecezji przemyskiej, lwowskiej i chełmskiej kościoła wschodniego; zabytkowym parkom i ogrodom na dawnych kresach Rzeczypospolitej, historii 10 Pułku Strzelców Konnych z Łańcuta.
Od 2005 był odpowiedzialny za przygotowanie aplikacji do postępowań konkursowych w sprawie pozyskiwania środków Mechanizmu Finansowego EOG oraz Norweskiego MF oraz od 2015 z Programu Operacyjnego Infrastruktura i Środowisko. Na terenie Muzeum-Zamek w Łańcucie przeprowadzono m.in. szereg prac konserwatorskich dotyczącą posiadanych zbiorów dzieł sztuki i wnętrz oraz remontowych budynków (izolacje fundamentów, elewacje i dachy), alejek parkowych, dziedzińców, mostów oraz ogrodzenia.
Zrekonstruowano dawne Łaźnie Rzymskie i Storczykarnię. Utworzono nowe ekspozycje po rewitalizacji dawnych budynków Maneżu, Kasyna Urzędniczego i Ujeżdżalni, uporządkowano gospodarkę cieplną likwidując źródła szkodliwych emisji (budowa nowej kotłowni, sieci przesyłowych i wewnętrznej instalacji centralnego ogrzewania). Założono również nowe instalacje elektryczne, system sygnalizacji włamania i napadu wraz z telewizją użytkową i monitoringiem budynków peryferyjnych oraz nowoczesny system ostrzegania o pożarze.
Do zbiorów Muzeum-Zamek pozyskano szereg dzieł sztuki (w tym także te które były w nim eksponowane przed 1944 r.) oraz archiwaliów (kopie dawnych inwentarzy zamkowych i fotografii). W latach 2013 – 2016 Muzeum – Zamek w Łańcucie organizowało i nadzorowało prace budowlane Muzeum Polaków Ratujących Żydów podczas II Wojny Światowej im. Rodziny Umów w Markowej.
W 2005 r. w uznaniu szczególnych wartości historycznych, artystycznych i krajobrazowych całego zespołu oraz właściwy sposób zarządzania nim a także ogrom prac konserwatorskich i rewaloryzacyjnych zabytkowy zespół zamkowo-parkowy w Łańcucie Muzeum-Zamek został wpisany na listę Pomników Historii.
W 2019 r. Muzeum-Zamek w Łańcucie otrzymało w uznaniu swojej dotychczasowej działalności Złoty Medal , Zasłużony Kulturze – Gloria Artis’’.
W 2021 r. Muzeum zostało laureatem nagrody, „Zabytek Zadbany’’ w kategorii specjalnej za właściwie użytkowanie i stałą opiekę nad zabytkami.
Odznaczenia i nagrody:
- Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski, 2008 r. | za wybitne zasługi na rzecz przemian demokratycznych’’
- Krzyż Wolności i Solidarności, 2019 r. | za działalność na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności
- Srebrny Medal „Zasłużony Kulturze – Gloria Artis”, 2010 r. | w dziedzinie ,,Ochrona dziedzictwa’’
- Złoty Medal „Zasłużony Kulturze – Gloria Artis”, 2019 r. | w dziedzinie , Muzealnictwo’’
- Doroczna Nagroda Ministra Kultury, Dziedzictwa Narodowego i Sportu, 2021 r. | w dziedzinie Ochrony Dziedzictwa Kulturowego).
CHRISTINE RICKARDS-ROSTWOROWSKA
— w 1984 roku, po wyjściu za mąż za Bogusława Rostworowskiego w Londynie, zamieszkała w Krakowie. Kierowała sekcją angielską Studium Doskonalenia Językowego Nauczycieli Akademickich UJ z ramienia British Council. W 2014 roku wydała nakładem wydawnictwa BOSZ biografię rzeźbiarki ludowej Władysławy Prucnal pt. Sztuka z ziemi zrodzona. Od lat pracuje nad dwutomową biografią księżnej Daisy, w której uwzględnia polityczne dzieje tamtej epoki w Anglii i Niemczech, oraz osobiste kontakty księżnej z głównymi „graczami” tych państw w dążeniu do poprawienia stosunków angielsko-niemieckich.
BOGUSŁAW ROSTWOROWSKI
— urodzony w Edynburgu – Szkocja – w 1947 roku z rodziców emigrantów wojennych Jana i Teresy Rostworowskich. Opuścił Wielką Brytanię, by wrócić do swoich korzeni rodzinnych w 1969 roku. Parał się pracą translatorską i poezją wydając m.in. szereg tomików poetyckich (ostatnio Bestiariusz krakowski nakładem wydawnictwa ZNAK) oraz antologię współczesnej poezji polskiej w USA. W latach 1980-1990 rzeźbił w marmurze karraryjskim wystawiając swoje rzeźby w Krakowie, Warszawie i Londynie. Przyczynił się do wzbogacenia zbiorów Muzeum Zamkowego w Pszczynie o portret Patsy Cornwallis-West, matki Księżnej Daisy a prababki śp. Księcia Bolko Hrabiego von Hochberg.
Państwo Rostworowscy są od wielu lat wielkimi przyjaciółmi Muzeum żywo zaangażowanymi w działalność instytucji.
JAN GAŁASZEK
— ukończył Państwowe Liceum Sztuk Plastycznych w Katowicach, następnie podjął studia na Wydziale Sztuk Pięknych na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu w zakresie konserwacji malarstwa i rzeźby.
Od 1976 r. jest członkiem Związku Polskich Artystów Plastyków, a od 1978 r. Stowarzyszenia Historyków Sztuki. W 1973 r. podejmuje pracę w Muzeum w Pszczynie, zostaje kierownikiem Działu Konserwacji Dzieł Sztuki następnie Głównym Konserwatorem Muzeum. Zajmuje się głównie konserwacją muzealiów, profilaktyką przechowywania i eksponowania zbiorów muzealnych, przygotowywaniem i opracowywaniem programów konserwatorskich oraz nadzorem nad ich prawidłowym prowadzeniem. Pod opieką konserwatorską oprócz zbiorów muzealnych znajdują się także zabytkowe budynki wchodzące w skład Muzeum, tj. zamek z Bramą Wybrańców, kompleks Stajni Książęcych oraz Zameczek Myśliwski Promnice.
Jest autorem prac konserwatorskich przy wielu obiektach sakralnych, głównie z zakresu malarstwa sztalugowego i ściennego oraz rzeźby polichromowanej oraz autorem szeregu publikacji i wystaw muzealnych. Za swą działalność w dziedzinie ochrony dziedzictwa kulturowego odznaczony został wieloma nagrodami, m.in. Nagrodą Marszałka Województwa Śląskiego i dwukrotnie Nagrodą Burmistrza Pszczyny oraz Medalem Zasłużony Kulturze Gloria Artis.
